Qubictron تلاشی برای بازسازی SeaRates نیست. برای من، مرحله بعدی همان تکامل فناوری است که برای دنیایی بسیار متفاوت ساخته شده است.

وقتی SeaRates را ساختیم، لجستیک ابزار دیجیتال نداشت. ما اولین کسانی بودیم که داده‌های چند خط کشتیرانی را در یک محیط واحد Container Tracking جمع کردیم، حرکت کانتینرها و کشتی‌ها را روی یک نقشه نشان دادیم، برنامه حرکت جهانی کشتی‌ها را ساختیم، زمان‌های ترانزیت را مقایسه کردیم، آمار عملیاتی تهیه کردیم و این ابزارها را به جستجوی نرخ حمل و رزرو آنلاین وصل کردیم.

چیزی که روزی نسل جدید فناوری لجستیک به حساب می‌آمد، کم‌کم به استاندارد صنعت تبدیل شد.

آن تجربه چیز مهمی به ما یاد داد: ارزش واقعی هیچ‌وقت در تک‌تک ابزارها نبود. ارزش در اتصال اطلاعات پراکنده و به کار انداختن آن‌ها در کنار هم بود.

امروز هوش مصنوعی دوباره چالش را تغییر می‌دهد

دیگر کافی نیست نشان دهیم یک کانتینر کجاست یا یک کشتی چقدر ممکن است تأخیر داشته باشد. ارزش واقعی در فهمیدن این است که آن تأخیر برای کل زنجیره تأمین چه معنایی دارد و پیش از آنکه پیامدها گران تمام شوند، چه تصمیم‌هایی باید گرفت.

اگر کشتی تأخیر داشته باشد، باید بفهمیم این تأخیر چه اثری بر بخش بعدی حمل، دسترسی به کامیون یا قطار، بازه‌های زمانی انبار، موجودی، تولید، سفارش‌های مشتریان و هزینه نهایی محموله دارد.

اینجاست که فناوری لجستیک از نمایش ساده وضعیت فراتر می‌رود و به پیش‌بینی پیامدها و پشتیبانی از تصمیم‌گیری می‌رسد.

اما این کار به چیزی بیش از داده‌های یک شرکت نیاز دارد. لجستیک بین‌المللی و چندوجهی از فعالان مستقل زیادی تشکیل شده است: حمل‌کننده‌ها، فورواردرها، فرستندگان، گیرندگان، انبارها، شرکت‌های بیمه، مؤسسات مالی و ارائه‌دهندگان فناوری.

هر کدام از آن‌ها بخش متفاوتی از اطلاعات را در اختیار دارد. اتصال این بخش‌ها است که هوش واقعی می‌سازد.

آنچه Digital Freight Alliance به ما یاد داد

این نتیجه فقط از تجربه SeaRates به دست نیامد. در دوره همکاری با DP World، ما Digital Freight Alliance را هم توسعه دادیم. ایده اولیه بسیار گسترده‌تر از یک شبکه حرفه‌ای سنتی بود. می‌خواستیم محیطی بسازیم که فورواردرهای مستقل بتوانند در آن نرخ حمل، داده، خدمات و فناوری را با هم مبادله کنند و از این راه به توانایی‌هایی نزدیک به بازیگران بسیار بزرگ‌تر برسند.

با گذشت زمان، یک تناقض اساسی در مدل متمرکز روشن شد. اگر یک شبکه واقعاً به هر عضو استقلال بیشتر و دسترسی مستقیم‌تری به شرکا، داده‌ها و مشتریان بدهد، ارزش کم‌کم از پلتفرم مرکزی به سمت خود اعضا منتقل می‌شود.

همه ایده‌های پشت آن مدل در نهایت آن‌طور که در ابتدا تصور می‌کردیم اجرا نشدند. آن تجربه در شکل‌گیری Qubictron نقش بسیار مهمی داشت.

نقش خود پلتفرم را از نو سنجیدیم

دیگر باور نداریم که هر فعال این صنعت باید به یک سیستم متمرکز منتقل شود و داده‌ها، مشتریان و روابط تجاری خود را تحویل دهد.

وب‌سایت هر فورواردر می‌تواند یک پلتفرم باشد. هر ERP، CRM یا TMS می‌تواند یک پلتفرم باشد. هر عضو شبکه باید کنترل اطلاعات خود را حفظ کند و مستقیماً از ارزشی که ایجاد می‌کند بهره ببرد.

Qubictron قرار نیست یک واسطه دیگر باشد. نقش ما این است که به سیستم‌های مستقل امکان دهیم با هم ارتباط برقرار کنند، داده را مستقیم مبادله کنند و از ردیابی، برنامه حرکت، نرخ حمل، رزرو، پرداخت، تحلیل داده و هوش مصنوعی به شکل یک جریان دیجیتال متصل استفاده کنند.

• شرکت مشتریانش را حفظ می‌کند.
• فورواردر نرخ‌هایش را حفظ می‌کند.
• شریک داده‌هایش را حفظ می‌کند.
• هر عضو، خودش از نتیجه کارش بهره می‌برد.

هوش مصنوعی لایه‌ای می‌شود که این جریان توزیع‌شده اطلاعات را به پیش‌بینی، هشدار و اقدام مشخص تبدیل می‌کند.

ایده تغییر نکرده است

هنوز به همان ایده‌ای باور دارم که از ابتدا پشت SeaRates بود: یک شرکت کوچک می‌تواند با بزرگ‌ترین شرکت‌های جهان رقابت کند، وقتی فناوری به آن سرعت، انعطاف و کارایی می‌دهد.

امروز این ایده حتی قوی‌تر است. یک شرکت کوچک به اندازه‌اش محدود است. هزاران شرکت مستقل که با فناوری به هم متصل شده‌اند، یک شبکه جهانی می‌شوند.

ما نسل اول ابزارهای دیجیتال لجستیک را ساختیم. Qubictron برای نسل بعد ساخته می‌شود، نسلی که در آن فناوری نباید صاحب یک پلتفرم مرکزی را قوی‌تر کند، بلکه باید به هر عضو شبکه قدرت بدهد.

این یک پلتفرم دیگر نیست. زیرساختی برای صنعتی متصل و مستقل است.